Η ταινία ήταν μια ευκαιρία να ασκήσουμε κριτική στην κοινωνία – αν δεν ταιριάζεις σε κάποιο κουτάκι, νιώθεις πως δεν ανήκεις πουθενά.

Τόνια Πουρκού – Ηθοποιός και παράλληλα ασχολείται με τη διδασκαλία δημιουργικής γραφής

Τόνια Πουρκού

Η Τόνια Πουρκού συμμετείχε στο Library In Action με θέμα τις Τέχνες. Μαζί με τον φίλο της και συνάδελφο, Ανδρέα Παύλου, μας μίλησε για το coming out στις τέχνες με αφορμή την queer ταινία μικρού μήκους «A or B». Είναι ηθοποιός και παράλληλα ασχολείται με τη διδασκαλία δημιουργικής γραφής και τα podcast.

Ποια είναι η σχέση σου με την τέχνη;

Ξεκίνησα να ασχολούμαι με το θέατρο γύρω στα 13. Κάπου εκεί κατάλαβα ότι με αυτό θέλω να ασχοληθώ. Ξεκίνησα να γράφω στα 14. Τότε ήταν μια εποχή που είχα ερωτευτεί για πρώτη φορά στη ζωή μου, οπότε δεν ήξερα τι ήταν αυτό το συναίσθημα και πώς θα μπορούσα να το μοιραστώ. Ξεκίνησα λοιπόν να γράφω υποθετικά γράμματα. Κάπως έτσι άρχισα να συμμετέχω στα θεατρικά δρώμενα του σχολείου και σιγά σιγά μπήκα σε μια θεατρική ομάδα. Άρχισα να σκέφτομαι τι θα ακολουθήσω στη ζωή μου όταν έγινα 16, και ήξερα ότι ήθελα να γίνω ηθοποιός.

Στο Library In Action με θέμα της Τέχνες παρακολουθήσαμε την queer ταινία μικρού μήκους «Α or B» που δημιουργήσατε με το φίλο σου και συνάδελφο, Ανδρέα Παύλου. Εσύ πότε άρχισες να δημιουργείς καλλιτεχνικά;

Ξεκίνησα να δημιουργώ καλλιτεχνικά από τα 16 περίπου. Σε αυτό έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο η γνωριμία μου με τον Ανδρέα, ο οποίος σκηνοθέτησε και την ταινία «Α or Β». Με τον Ανδρέα γνωριστήκαμε τυχαία σε μια καλλιτεχνική κατασκήνωση γύρω στα 16-17. Δέσαμε από την αρχή. Από την πολύ αρχή ακόμα, αρχίσαμε να γράφουμε ταινίες. Εγώ άρχισα να γράφω τους διαλόγους και αυτός να σκηνοθετεί και να έχει την κεντρική ιδέα. Όλο αυτό συνεχίστηκε μέσα στα χρόνια, απλώς τον τελευταίο καιρό έχει αρχίσει να γίνεται σε πιο επαγγελματικό επίπεδο, επειδή εγώ το έχω σπουδάσει το αντικείμενο και αυτή είναι η δουλειά μου, και ο Ανδρέας ασχολείται και αυτός πιο πρακτικά με αυτό.

Επιστρέφοντας πάλι στην ταινία «A or B», θέλεις να μας πεις δυο λόγια για το ρόλο σου;

Άρχισα να σκέφτομαι το ρόλο από τότε που τον έγραφα. Ουσιαστικά είναι ένας μονόλογος που εγώ έγραψα. Επειδή με τον Ανδρέα συνεννοούμαστε καλά, δεν μπορώ να πω ότι δυσκολεύτηκα να τον γράψω γιατί είχα και τη δική του συμβολή. Ήξερα ότι ο ρόλος ήταν για μένα και έτσι όσο τον έγραφα, τόσο πιο πολύ τον μελετούσα. Όταν ήρθε η ώρα που έπρεπε να γυρίσουμε την ταινία, μπορούσα να μπω στο σκεπτικό αυτής της κοινωνίας που είναι αυταρχική, επικριτική και θέλει να βάλει τους ανθρώπους σε κουτάκια. Άλλωστε και εγώ έχω δεχτεί και έχω δώσει βία στη ζωή μου σε όλα τα επίπεδα μπορώ να πω. Εγώ η ίδια με
το παρουσιαστικό που έχω, έχω φάει πολλές πόρτες στη μούρη, οπότε όλο αυτό το έπαιξα από την αντίθετη πλευρά.

…Νιώθεις ότι δεν είσαι αποδεκτός και ότι δε σε αγαπάνε

Βρέθηκες όμως στην αντίπερα όχθη. Πώς αισθάνθηκες κυρίως από τη στιγμή που οι συμπεριφορές αυτές σε έχουν απασχολήσει και εσένα στο παρελθόν στην προσωπική σου ζωή;

Ήταν μια ευκαιρία να ασκήσω κριτική σε αυτό που συμβαίνει. Προφανώς δε μου αρέσει καθόλου να πηγαίνω σε μια ακρόαση και να μου λένε «ξέρετε, είστε πολύ ιδιαίτερη για αυτό το ρόλο», «είστε πολύ ταλαντούχα και είναι πολύ καλό αυτό που κάνετε, αλλά δυστυχώς δεν ταιριάζετε γιατί έχετε περισσότερα κιλά ή είστε πιο κοντή» ή «είστε πολύ νέα, όταν μεγαλώσετε θα βρίσκετε πιο εύκολα ρόλους που να σας ταιριάζουν». Βρίζω μέσα μου κάθε φορά, κλαίω, χτυπιέμαι, αρνούμαι, τα βάζω με την εμφάνισή μου… Επειδή τελευταία άρχισα να προσέχω περισσότερο αυτό που εγώ είμαι και αυτό που θέλω να είμαι προκειμένου να ταιριάζει με το μέσα μου, ήθελα με τη σειρά μου να ασκήσω κριτική σε όλο αυτό και να πω «όχι, δεν είναι έτσι όπως πιστεύετε τα πράγματα».

Όντως, η ταινία πέρα από κριτική στα στενά κοινωνικά κουτάκια, είναι και μια αφορμή να αναλογιστεί κανείς τι συμβαίνει με αυτή την ανάγκη μας να βάζουμε στα πάντα ταμπέλες και να τα ανάγουμε σε κάποια ευρύτερη κατηγορία.

Ναι, γιατί πλέον αν δεν ταιριάζεις σε κάποιο κουτάκι, νιώθεις πως δεν ανήκεις πουθενά. Νιώθεις ότι δεν είσαι αποδεκτός, δε σε αγαπάνε, παθαίνεις κατάθλιψη. Αναρωτιέσαι και λες «εγώ πότε θα βρω να ταιριάξω κάπου; είμαι παράταιρος σε αυτό τον κόσμο; με πέταξαν απλά και δεν μπορεί να με καταλάβει κανένας;»

Με τι άλλο ασχολείσαι αυτή την περίοδο;

Αυτή την περίοδο ξεκίνησα να διδάσκω για πρώτη φορά στη ζωή μου συγγραφή ή αλλιώς «δημιουργική γραφή». Έχω δύο πολύ αγαπημένες μαθήτριες. Ακολουθούμε μια μέθοδο που έχω αναπτύξει βάσει της δικής μου εμπειρίας και μέσω των αντίστοιχων μαθημάτων που έχω παρακολουθήσει. Ακολουθώ αυτό που με έχει βοηθήσει και μένα να γράψω. Είναι κάτι πολύ όμορφο, γιατί μου δίνει την ευκαιρία να δω τα πράγματα και πάλι από την άλλη πλευρά. Μέσα από τη διδασκαλία της συγγραφής μαθαίνω και εγώ πολλά πράγματα. Μαθαίνω να βλέπω τα πράγματα διαφορετικά. Είναι θαυμάσιο, όταν βλέπω μια μαθήτριά μου να μου στέλνει κάτι από αυτά που έχει γράψει και να διαπιστώνω ότι οι οδηγίες που έχω δώσει έχουν πιάσει τόπο. Νομίζω πως και αυτός είναι ο ρόλος του δασκάλου, να εξελίσσει τους ανθρώπους βάσει αυτού που έχουν μέσα τους.